کشف فسیل یک پستاندار کوچک از دورهٔ میانهٔ ژوراسیک، شواهدی از توانایی‌های منحصر به فرد جویدن و مکیدن را ارائه می‌دهد. این فسیل، که به نام Megacauda sungei نامگذاری شده، حدود ۱۶۵ میلیون سال پیش زندگی می‌کرد و به تازگی در مجلهٔ Nature توصیف شده است.
جزئیات کشف
تیم تحقیقاتی به رهبری زِه-شی لو، دیرینه‌شناس دانشگاه شیکاگو، فسیل را در موزهٔ دیرینه‌شناسی لیائونینگ که محلی برای بررسی یافته‌های جدید است، کشف کردند. این فسیل شامل استخوان‌ها و بافت‌های نرم است که به وضوح توانایی‌های جویدن و مکیدن را نشان می‌دهد. لو اظهار داشت: "فسیل‌های اولیه پستانداران به طور بسیار نادری پیدا می‌شوند."
بیشتر بخوانید: دو سوم نامزدهای جمهوری‌خواه از ترامپ فاصله می‌گیرند
ویژگی‌های فسیل
این فسیل به اندازهٔ یک سگ چاو چاو است و بافت‌های آن به خوبی حفظ شده‌اند. لو توضیح داد که "فسیل خود بسیار تیره است و استخوان‌ها سیاه هستند، به همین دلیل عکاسی از آن دشوار است." یکی از همکاران لو، چانگ-فو ژو از دانشگاه علم و فناوری شاندونگ، با استفاده از تکنیک فلورسانس پرتو ایکس، تصویری از فسیل تهیه کرد که رنگ‌های متنوعی را نشان می‌دهد.
این تصویر ویژگی‌های جالبی را نمایان می‌کند. دمی که شامل لگن، اندام‌های پشتی و دم است، شبیه به یک پلاتیپوس مدرن به نظر می‌رسد. لو توضیح داد: "دم بزرگ برای شنا مناسب است، اما دندان‌ها و فک آن بسیار متفاوت از پلاتیپوس هستند، بنابراین سر آن به نوعی شکارچی شباهت دارد."
تحلیل ویژگی‌های فسیل
این فسیل همچنین شامل استخوان‌های کوچک سمندر است که به نظر می‌رسد این موجود آن‌ها را با دندان‌های تیز خود شکار کرده است. لو بر این نکته تأکید کرد که این فسیل شواهدی از دو ویژگی منحصر به فرد پستانداران را نشان می‌دهد: توانایی جویدن و مکیدن. او افزود: "این توانایی برای پستانداران اساسی است و به همین دلیل ما به این گروه پستانداران می‌گوییم. ما نام خود را از غدد پستانی گرفته‌ایم."
پیامدهای کشف
بر اساس یافته‌های این تحقیق، این فسیل یکی از قدیمی‌ترین شواهد موجود از حیوانی است که هر دو توانایی کلیدی پستانداران را دارد. جسیکا تئودور، دیرینه‌شناس دانشگاه کلگری، که در این تحقیق دخالت نداشته، گفت: "این فسیل به ما کمک می‌کند تا تکامل شیردهی را بهتر درک کنیم و نشان می‌دهد که این فرآیند از دوران مزوزوئیک آغاز شده است. این واقعیت که این فسیل اینقدر قدیمی و بنیادی است، شگفت‌انگیز است."
لو تأکید کرد که این فسیل جدیدترین شواهدی است که نشان می‌دهد چگونه روش‌های جدید تغذیه به تنوع پستانداران و پیشینیان آن‌ها کمک کرده است. او خاطرنشان کرد: "پستانداران هرگز در دوران دایناسورها غالب نبوده‌اند، اما نسبت به سایر مهره‌داران عملکرد نسبتاً خوبی داشته‌اند." در دوران ژوراسیک، انواع مختلفی از پستانداران وجود داشتند که هر یک به شیوه‌ای منحصر به فرد زندگی می‌کردند، اما همگی در توانایی‌های جویدن، بلع و مکیدن مشترک بودند.
بیشتر بخوانید: پلیس جستجوی گسترده‌ای برای پیدا کردن پومای مشاهده‌شده در نزدیکی فرودگاه مونیخ آغاز کرد · عطارد کوچولو، در حال کوچکتر شدن سریع‌تر از آنچه تصور می‌شد!
منبع: npr.org
