تجربیات جوانان سابق تحت سرپرستی نشان میدهد که سیستم مراقبت از کودکان در برخورد با مشکلات و نیازهای این جوانان ناتوان بوده است. در این راستا، تیریون لاندرویل، یکی از این جوانان، به بیان داستان خود پرداخت.
تجربه تیریون لاندرویل
تیریون لاندرویل در ۹ سالگی با والدین خود به مرکز درمانی روانی منتقل شد. او در ابتدا از این تغییر خوشحال بود و فکر میکرد که به جایی سرگرمکننده میرود. اما مقصد او در واقع یک مرکز درمانی برای کودکان با نیازهای خاص بود. بررسیها نشان میدهد که حدود ۱۰ درصد از کودکان دارای ناتوانی که تحت سرپرستی قرار میگیرند، در خانههای گروهی و مؤسسات زندگی میکنند.
بیشتر بخوانید: تحقیقات پلیس پس از خارج شدن اسلحه از کولهپشتی یک کودک در مهدکودک میشیگان
لاندرویل در سخنرانی خود در سال ۲۰۲۴ به چالشهای متعدد خود اشاره کرد و گفت: "من به عنوان یک کودک که از ۹ سالگی تا ۱۸ سالگی در مراکز مختلف جابجا میشدم، واقعاً سخت بود. من دلم برای والدینم تنگ میشد و نیاز به ارتباط با آنها داشتم. این احساس ترکشدگی به شدت بر من تأثیر گذاشت." او در این مدت با برچسبهای مختلف پزشکی مانند اختلال طیف الکلی جنینی، ADHD و اختلال دوقطبی مواجه شد.
چالشهای ماریسا پایک
ماریسا پایک، یک جوان دیگر، در ۱۲ سالگی به سرپرستی منتقل شد و در مدت کمتر از ۱۰ سال، به بیش از ۳۰ مکان مختلف منتقل شد. او به دلیل رفتارهایش، معمولاً به عنوان یک فرد مشکلساز شناخته میشد و برخی از مراکز درمانی او را به داروهای ضدروانپریشی تحت درمان قرار دادند. پس از چند سال، او سرانجام با تشخیص اوتیسم، علت اصلی رفتارهای خود را شناسایی کرد.
پایک به عنوان یک والد سرپرست، اکنون دو کودک را به سرپرستی دارد و به تأثیرات تجربیات خود در دوران کودکی بر روی کودکان دیگر آگاه است. او میگوید: "در آن زمان، من نمیدانستم که به زمان آرامش نیاز دارم. حالا که بزرگتر شدهام، متوجه میشوم که نیاز به کمی زمان برای آرامش داشتم."
بر اساس دادههای فدرال، کودکان دارای ناتوانی به طور متوسط ۵۰ درصد بیشتر از کودکان بدون ناتوانی در مراکز سرپرستی باقی میمانند. این کودکان همچنین کمتر به خانوادههای خود بازمیگردند یا مورد پذیرش قرار میگیرند.
بیشتر بخوانید: آغاز آزمایش داروی جدید برای مبارزه با شیوع ابولا در کنگو · رئیس کمیسیون اروپا ممنوعیت دسترسی کودکان زیر ۱۳ سال به شبکههای اجتماعی را پیشنهاد کرد
منبع: npr.org



