در یک روز عادی، هیچ کس نمیتوانست تصور کند که زندگیاش از آن روز به بعد تغییر خواهد کرد. ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، روزی بود که آتشنشانان نیویورک، به ویژه هشت برادر آتشنشانی، جانشان را در راه نجات دیگران از دست دادند. یکی از بازماندگان این حادثه، به یاد روزی که زندگیاش برای همیشه تغییر کرد، خاطرات تلخی را بازگو میکند.
صدای زنگها و خاطرات تلخ
او به یاد دارد زمانی که صدای زنگهای هشدار، که به اصطلاح PASS alarms نامیده میشود، از زیر پایشان به گوش میرسید. این صدا، صداهای وحشت و اضطراب بود که نشانهای از خطر عظیم به شمار میرفت. "همه چیز در حال فروپاشی بود و ما تنها میتوانستیم به آن صداها گوش دهیم،" او میگوید. این صدای زنگها، یادآور خاطراتی دردناک از برادرانش است که دیگر در میان ما نیستند.
او به یاد میآورد که چگونه در آن روز، برادرانش به سمت آتش و خطر رفتند، در حالی که او و دیگران نگران سلامتی آنها بودند. "ما میدانستیم که آنها در حال انجام چه کاری هستند و هیچ کاری نمیتوانستیم انجام دهیم. فقط میتوانستیم دعا کنیم،" او ادامه میدهد.
یادآوری از دست دادن
این بازمانده، هر ساله در روز یادبود ۱۱ سپتامبر، به یاد برادران آتشنشانیاش گردهماییهایی برگزار میکند. او اعتقاد دارد که این مراسم نه تنها یادآوری از آنهاست، بلکه فرصتی است برای به اشتراک گذاشتن خاطرات و تجربیات زندگیاش با دیگران. "ما باید یاد آنها را زنده نگه داریم،" او میگوید. این درد و غم، هرگز از یاد نخواهد رفت و او همیشه در جستجوی راهی برای به یاد آوردن آنها خواهد بود.
منبع: independent.co.uk
