در دنیای سلامت، داستانهای عجیب و غریبی وجود دارد، اما داستان جوان هلندی، تون توئبز، به خاطر رویکرد متفاوتش در درمان بیماران مبتلا به دمانس، نظرها را به خود جلب کرده است. او در سن ۱۷ سالگی به عنوان یک پرستار دانشجو وارد یک خانه سالمندان شد و با شرایطی روبرو شد که به گفته خودش، «نشاندهندهٔ کلافگی ما در درمان این بیماری» بود.
انقلاب در درمان دمانس
تون با همکاری فیلمساز جاناتان دی یانگ، مستند و کتابی به نام «انسان همیشه» منتشر کرده است که در آن، سفرش در دنیای خانههای سالمندان هلند و فراتر از آن را به تصویر میکشد. این دو نفر به دنبال یافتن بهترین شیوههای درمانی برای بیماران دمانس در سراسر جهان هستند و بر این باورند که باید به این بیماران آزادی بیشتری داده شود.
تجربهٔ تون در خانه سالمندان، او را به تفکر در مورد این مسئله واداشت که آیا واقعاً باید بیماران دمانس را در شرایطی محصور نگه داشت؟ او به وضوح بیان میکند که «بستن بیماران در اتاقهای قفل شده، هیچ کمکی به بهبود وضعیت آنها نمیکند» و بر این اساس، به دنبال راههای جدید و انسانیتری برای درمان این بیماران است.
چالشها و فرصتها
مستند «انسان همیشه» نه تنها داستان شخصی تون را روایت میکند، بلکه به چالشها و فرصتهای درمان بیماران دمانس در سطح جهانی نیز میپردازد. از خانههای سالمندان مدرن در هلند تا تجربیات موفق در کشورهای دیگر، این مستند به دنبال نشان دادن راهحلهای نوآورانهای است که میتواند به بهبود کیفیت زندگی این بیماران کمک کند.
با توجه به افزایش شیوع دمانس در جامعه، رویکردهای جدید و انسانی مانند آنچه که تون و جاناتان ارائه میدهند، میتواند به تغییر نگرشها و روشهای درمانی در این حوزه کمک کند. آیا این جوان هلندی میتواند به عنوان یک پیشگام در تغییر سیستمهای قدیمی و نادرست به حساب آید؟ وقت آن است که جامعهٔ پزشکی و خانوادهها به این سوالات پاسخ دهند و از تجربیات نوین بهرهبرداری کنند.
منبع: theguardian.com
