نپال در تاریخ ۲۶ اوت شاهد یک بلای طبیعی مرگبار بود که به تخریب گستردهای در درههای رودخانه منجر شد. در پی این واقعه، ارتش نپال عملیات جستوجو و نجات را آغاز کرد و در روزهای اخیر، معترضان در کاتماندو از دولت خواستند تا هرچه سریعتر به جستوجو برای یافتن عزیزان خود بپردازد که در داخل سدهای برقآبی گرفتار شده بودند.
ابعاد فاجعه
به گفتهی سُمَنا شریستا آماتیا، یکی از معترضان، او هنوز خبری از همسرش، سونیل، که زمینشناس است، دریافت نکرده است. او وقوع این سیل را به یک «سونامی هیمالیایی» تشبیه کرد. این بلای طبیعی زمانی آغاز شد که یخچالی به عرض بیش از ۳۸۰۰ فوت به داخل درهی رودخانه سقوط کرد. این واقعه موجهای ۳۰ فوتی از سنگ و آب و یخ را به راه انداخت که کیلومترها پایینتر را درنوردید و ساختمانهای مرزی و حدود ۷۰ پل و کیلومترها جاده را ویران کرد.
بیشتر بخوانید: بزرگترین هفته خرس چاق در آلاسکا آغاز میشود
نقش سدهای برقآبی
حدود ۱۴۰۰ جسد در نپال پیدا شده و بیش از ۵۰۰۰ نفر مفقود هستند. از این تعداد، ۱۲۱ نفر در سدهای برقآبی گرفتار شدهاند. ژنرال سوباس جونگ تپا از ارتش نپال که رهبری عملیات نجات را بر عهده دارد، در اوایل سپتامبر این آمار را اعلام کرد. وی همچنین اشاره کرد که حدود ۵۰ نفر در داخل یکی از بزرگترین پروژههای برقآبی، یعنی «آپر تریشولی-۱»، که تحت ساخت بود، گرفتار شدهاند. این پروژه که هزینهای بالغ بر نیم میلیارد دلار داشت، تحت حمایت وام و سرمایهگذاری حدود ۳۰۰ میلیون دلاری دو نهاد از بانک جهانی بود.
بحران اخیر، انتقادات شدیدی را نسبت به ارزیابیهای خطر ناشی از ساخت این سدها به همراه داشته است. کارشناسان از جمله C.P. راجندران، زمینشناس هندی، هشدار میدهند که آنچه در نپال اتفاق افتاده، میتواند در سایر نقاط هیمالیا نیز تکرار شود. به گفتهی پارینیتا دندکر، کارشناس رودخانهها، بانک جهانی در ارزیابی خطرات این پروژهها غفلت کرده و باید به تأثیرات تجمعی پروژهها در یک منطقه خاص توجه بیشتری شود.
تأثیرات تغییرات آب و هوایی
تحلیلهای اولیه نشان میدهند که گرمایش جهانی به ذوب شدن سریعتر یخچالهای طبیعی منجر شده و این امر ناپایداری بیشتری را به همراه دارد. در حالی که شواهد روشنی وجود ندارد که ساخت این پروژهها به شدت فاجعه ۲۶ اوت کمک کرده باشد، اما کارشناسان معتقدند که این پروژهها میتوانند بر جوامع دیگر تأثیر منفی بگذارند. دیپاک گیوال، مهندس برقآبی، گفت که نیروهای تکتونیکی عامل اصلی این واقعه بودند و اقداماتی مانند انفجار کوهها در مقایسه با این نیروها ناچیز است.
سایر کارشناسان از جمله شایام ساران، سفیر بازنشسته هند، خواستار ارزیابیهای جامعتری از تأثیرات زیستمحیطی پروژهها بر کل سیستم رودخانهها هستند. او بر این باور است که سدسازی در مناطق پرخطر مانند حوضهی رودخانه تریشولی میتواند خطرات جدی به همراه داشته باشد.
بیشتر بخوانید: مرگ دو خلبان هلیکوپتر در آتشسوزی پارک ملی یوسمیتی · سیل در ملت ناواهوی سه زندگی را گرفت
منبع: npr.org
