سنای ایتالیا روز چهارشنبه با تصویب نهایی قانونی، زمینه را برای بازگشت به انرژی هستهای تقریباً چهار دهه پس از فاجعه چرنوبیل فراهم کرد. این قانون با رأی ۸۱ به ۵۱ و هفت رأی ممتنع از سوی سناتورها تصویب شد.
جزئیات قانون جدید
این قانون که پیشتر در مجلس نمایندگان نیز تصویب شده بود، چارچوب قانونی برای فناوریهای هستهای نسل آینده را تعیین میکند. دولت ایتالیا را مجاز میسازد تا در طول ۱۲ ماه آینده، دستورالعملهای اجرایی شامل مجوزهای راکتور، استانداردهای ایمنی، مدیریت زباله و معیارهای مکانهای آینده را تدوین کند.
بیشتر بخوانید: مولداوی وضعیت اضطراری ۶۰ روزه در بخش انرژی و آب اعلام کرد
این رأیگیری ایتالیا را در مسیر بازگشت به انرژی هستهای قرار میدهد، در حالی که رأیدهندگان دو بار این موضوع را در رفراندومهای ملی رد کرده بودند؛ اولین بار پس از فاجعه چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ و دومین بار پس از حادثه فوکوشیما در ژاپن در سال ۲۰۱۱.
دلایل و پیامدهای بازگشت به انرژی هستهای
دولت جورجیا ملونی، نخستوزیر ایتالیا، استدلال میکند که افزایش تقاضای برق، اهداف اقلیمی و نگرانیهای امنیت انرژی ناشی از حمله روسیه به اوکراین، توجیهی برای بازگرداندن انرژی هستهای به ترکیب انرژی کشور فراهم میآورد. به جای احیای راکتورهای بزرگ گذشته، دولت بر روی راکتورهای کوچک ماژولار (SMRs) و سایر فناوریهای پیشرفته تمرکز دارد که حامیان میگویند میتوانند ایمنتر، انعطافپذیرتر و سریعتر ساخته شوند.
این قانون ساخت هیچ راکتوری را مجاز نمیسازد؛ بلکه پایهگذاری نظارتی لازم را برای پروژههای آینده فراهم میکند تا بتوانند پیشنهاد، ارزیابی و تأیید شوند.
ایتالیا در گذشته یکی از پیشگامان هستهای اروپا بود و چهار راکتور را قبل از رفراندوم ۱۹۸۷ که بهطور مؤثر برنامه هستهای را پایان داد، اداره میکرد. از آن زمان، این کشور بهطور قابل توجهی به انرژی وارداتی وابسته شده و یکی از بزرگترین مصرفکنندگان برق تولیدی توسط نیروگاههای هستهای کشورهای همسایه شده است.
دولت ایتالیا پیشبینی میکند که تقاضای برق در سالهای آینده بهطور قابل توجهی افزایش یابد، زیرا خانهها، کسب و کارها و حمل و نقل بهطور فزایندهای الکتریکی میشوند و مراکز داده و سایر فناوریهای پرمصرف انرژی توسعه مییابند.
این اقدام ایتالیا در میان بحثهای گستردهتری در اروپا درباره نقش انرژی هستهای در کاهش انتشار کربن و کاهش وابستگی به سوختهای فسیلی وارداتی صورت میگیرد. کشورهایی نظیر فرانسه و لهستان در حال سرمایهگذاری در پروژههای هستهای جدید یا برنامهریزی برای گسترشهای عمده هستند.
با این حال، موانع قابل توجهی قبل از ساخت هر راکتوری باقی مانده است. ایتالیا هنوز فاقد یک انبار دائمی ملی برای زبالههای رادیواکتیو از برنامه هستهای قبلی خود است و زبالهها همچنان در تأسیسات موقت در سراسر کشور ذخیره میشوند. پروژههای آینده راکتور و مکانهای ذخیرهسازی زباله نیز به احتمال زیاد با مخالفت جامعههای محلی مواجه خواهند شد.
کارشناسان انرژی به اقتصاد انرژی هستهای شک کردهاند و به هزینههای بالای ساخت و عدم وجود پروژههای SMR تجاری تأکید کردهاند که در مقیاس گستردهای در اروپا عملیاتی هستند. برآوردهای صنعتی هزینه یک SMR ۳۰۰ مگاواتی را بین ۳ میلیارد تا ۶ میلیارد یورو (معادل ۳.۵ میلیارد تا ۷ میلیارد دلار) تخمین میزند که هزینههای زیرساخت و شبکه را شامل نمیشود.
میشله گاورناتوری، مشاور ارشد انرژی در اندیشکده اقلیم و انرژی ECCO، ایجاد چارچوب نظارتی را مثبت توصیف کرد، اما گفت که احتمالاً نشاندهنده تمایل محدود بخش خصوصی برای پروژههای هستهای جدید خواهد بود. او افزود که ایتالیا باید بر روی اقداماتی که هماکنون در دسترس هستند، مانند الکتریکیسازی، بهبود کارایی انرژی، انرژیهای تجدیدپذیر، ظرفیت ذخیرهسازی و بهروزرسانی شبکه برق تمرکز کند.
گروههای محیطزیستی و احزاب مخالف قبلاً مخالفت خود را با برنامههای دولت اعلام کردهاند و ممکن است با پروژههای آینده چالش کنند، بهویژه زمانی که مکانهای خاص راکتور و ذخیرهسازی زباله پیشنهاد شود.
بیشتر بخوانید: رئیس کمیسیون اروپا ممنوعیت استفاده از رسانههای اجتماعی برای زیر ۱۳ سال را پیشنهاد داد · ساندرو مازولا، ستاره فوتبال ایتالیا و اینتر میلان درگذشت
منبع: abcnews.com
