برنامهای در ایندیانا برای افراد دارای ناتوانیهای جسمی و ذهنی ایجاد شده است تا مهارتهای رقص را یاد بگیرند.
توسعه برنامه رقص
فین وستر، جوانی که دارای اوتیسم و سندرم داون است، کلاس هنرهای رزمی را امتحان کرد، اما به دلیل نحوه یادگیری متفاوتش، این کلاس مناسب او نبود. اکنون رقص راهی برای ارتباط و ارتباط با دیگران برای او شده است. مادرش، نیکول وستر، از این تغییرات ابراز رضایت میکند.
بیشتر بخوانید: مارلون جیمز و داگلاس استوارت در لیست نهایی جایزه بوکر قرار گرفتند
کلر گراهام، بنیانگذار برنامه «رقص توانمندیها»، ایده این برنامه را در دوران دبیرستان به ذهن آورد. او متوجه شد که هرگز نتوانسته است با خواهرش که دارای سندرم داون است، در حین شرکت در فعالیتهای خود ارتباط برقرار کند. این برنامه در سه سال گذشته از یک کمپ تابستانی برای هشت جوان به کلاسهای سالانه برای حدود ۲۰ نفر توسعه یافته است.
کلاسهای متنوع و چالشهای جدید
برنامه «رقص توانمندیها» شامل کلاسهای جداگانه برای کودکان با سنین مختلف است. یک روز موفق برای گراهام، که دارای مدرک رقص و کارشناسی ارشد در درمان تفریحی است، زمانی است که همه شرکتکنندگان از کلاس لذت ببرند و با چالشهایی روبرو شوند.
گراهام میگوید: «من به دنبال کمال در وضعیت و اجرا نیستم. تنها چیزی که مهم است، اجرایی است که آنها بتوانند با اطمینان انجام دهند.» این رقصندگان تنها کسانی نیستند که با چالشها روبرو میشوند. عزرا فریچ، پارالمپیکی دو بار طلا، در این فصل از برنامه «رقص با ستارهها» شرکت میکند و او نیز دارای پای مصنوعی است.
نیکول وستر به اهمیت اعتماد به نفسسازی در فرزندش اشاره میکند و میگوید که این امر به او کمک میکند تا در جهان به یادگیری چیزهای جدید بپردازد.
گراهام با استفاده از روشهای آموزشی متنوع، به دانشآموزان کمک میکند تا با سرعت مناسب یاد بگیرند و از نشانههای بصری بیشتر از دستورالعملهای کلامی استفاده میکند. یکی از کمککنندگان، کاترین بنکو، ۱۶ ساله، میگوید: «گاهی اوقات، ما چیز جدیدی اضافه میکنیم که آنها میتوانند روی آن کار کنند تا کمی دشوارتر شود.»
رقص برای بدن نیز مفید است و نیازهای مختلف دانشآموزان را در نظر میگیرد. گراهام بر توسعه قدرت عضلانی برای دانشآموزان دارای سندرم داون تأکید میکند و میگوید که دانشآموزان دارای اوتیسم معمولاً به کمک بیشتری در کشش نیاز دارند.
ابگیل مکگرگور، که دارای سندرم داون است، از رقصیدن در یک مسیر مانع و نمایش حرکات جدیدش برای دوستان و خانوادهاش لذت میبرد. او میگوید: «من فقط رقص را دوست دارم.»
تاکر مکگاریل، ۱۳ ساله، که دارای سندرم داون است، به سرعت به کلاسهای رقص میدود و مادرش، آماندا مکگاریل، میگوید: «این یک درمان گفتار یا فیزیوتراپی نیست. این واقعاً چیزی است که او از انجام آن لذت میبرد.»
مکگاریل از دیدن اینکه پسرش فضایی پذیرنده و مناسب دارد، خوشحال است و میگوید: «این یک امر بزرگ است که تاکر فضایی برای بودن در خود و یادگیری چیزهای جدید دارد.» گراهام نیز تأکید میکند که اگر به دانشآموزان فرصت موفقیت داده شود، آنها میتوانند به طور کامل رشد کنند.
گراهام میگوید، «دیدن لبخندهای دانشآموزانم بهترین معیار موفقیت است.»
بیشتر بخوانید: چگونه پدیده «چیکاگوهنج» به طراحی شهری در ایالات متحده اشاره دارد · منطقهٔ آموزشی ایندیانا: ممنوعیت بطریهای فلزی بهدلیل خطرات احتمالی
منبع: abcnews.com
